Μισώ τη δουλειά μου.

Μισώ τη δουλειά μου. Μία δήλωση που οι όλοι την έχουμε ακούσει και οι περισσότεροι την έχουμε  κάνει σε φίλους, συγγενείς ή μόνοι μας στον εαυτό μας. Για πολλούς ανθρώπους το δικαίωμα σε μία δουλειά που μας ενθουσιάζει και μας ολοκληρώνει είναι -τουλάχιστον αυτή τη στιγμή- κάτι πολύ μακρινό και οπωσδήποτε ανεδαφικό. Ο πιο κοινός λόγος που μας κρατά σε μία "μισητή" δουλειά είναι ο απαραίτητος μισθός: όσο μικρός ή άδικος και αν είναι, συνήθως είναι τόσο απαραίτητος που το να μείνουμε χωρίς δουλειά μέχρι να βρούμε "αυτό που πραγματικά μας ταιριάζει" αποτελεί, απλά, ουτοπία. Ταυτόχρονα, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες όπως είναι η ανεργία, το ελλιπές μας βιογραφικό, η έλλειψη γνωριμιών που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν, η απουσία αυτοπεποίθησης ή αποφασιστικότητας, το γεγονός ότι έχουμε βουλιάξει ή βολευτεί σε μία δουλειά που είναι εύκολη, οικεία και σίγουρη. Όπως σε κάθε κατάσταση που δεν δείχνει να αλλάζει, ή τουλάχιστον να αλλάζει όσο άμεσα θα θέλαμε, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να αλλάξουμε το φακό με τον οποίο την κοιτάζουμε. Ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. 

- Δια της ατόπου: τί δεν μισώ στη δουλειά μου; είναι -σχεδόν- σίγουρο, ότι αν ψάξετε, θα βρείτε. Πέρα από τον απαραίτητο μισθό, αναζητήστε στοιχεία που δεν είναι και τόσο δυσάρεστα ή ίσως και ευχάριστα. Μπορεί να είναι η πρωινή διαδρομή προς τη δουλειά το πρωί, ένας συνάδελφος που κάνει καλή παρέα ή ένα συγκεκριμένο -έστω και μικρό- κομμάτι των υποχρεώσεων σας. 
- Βάλτε στόχους. Γίνεται ακόμα και στην πιο βαρετή δουλειά. Μπορεί να είναι ημερήσιοι (μέχρι το τέλος της ημέρας, θα...) ή λίγο πιο μακροπρόθεσμοι. Ακόμα και αν η δουλειά σας δεν σας δίνει αρκετά κίνητρα, τίποτα δε σας εμποδίζει να το κάνετε μόνοι σας. 
- Μάθετε καινούρια πράγματα. Ακόμα και αν δεν είναι μέσα στις δικές σας υποχρεώσεις, παρακολουθήστε τη δουλειά ενός συναδέλφου ή του προϊσταμένου σας, ενημερωθείτε και μελετήστε. Η μάθηση ανανεώνει τις διαδικασίες και δίνει ένα καινούριο ενδιαφέρον και εκτός αυτού, ποτέ δεν ξέρετε πού και πότε μπορεί να σας χρειαστεί. 
- Γνωρίστε ανθρώπους. Το καλύτερο εργαλείο για μία νέα δουλειά είναι οι νέες γνωριμίες. Ανοίξτε συζήτηση και αρπάξτε την ευκαιρία να γνωρίσετε καινούριους ανθρώπους. Η αυξημένη κοινωνικότητα όχι μόνο θα σας τονίσει το ηθικό αλλά θα σας δώσει και πολλές καινούριες δυνατότητες. 
- Κάντε τη δουλειά σας "καλά". Μία απεχθής εργασία γίνεται ακόμα πιο αρνητική όταν την αντιμετωπίζουμε με αδιαφορία και απάθεια, αν και εκ πρώτης όψεως αυτό δεν γίνεται κατανοητό. Το να είμαστε μέτριοι ή κακοί στη δουλειά μας, αντανακλά ευρύτερα στο πώς αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. 
- Σκεφτείτε ξανά τί κερδίζετε παραμένοντας σε αυτή τη θέση. Αυτό περιλαμβάνει τις προσωπικές σας απολαβές, τους ανθρώπους που επηρεάζονται θετική ή αρνητικά από την επιλογή σας, τους πρακτικούς και ψυχολογικούς λόγους που σας κρατούν εκεί. 
- Ξανασυστηθείτε στους συναδέλφους σας. Αν εσείς αισθάνεστε άσχημα μέσα στο εργασιακό σας περιβάλλον, ενδέχεται να υπάρχουν και άλλοι μέσα στο χώρο που αισθάνονται το ίδιο. Έχετε όντως εκτιμήσει τις σχέσεις σας με τους συναδέλφους σας σωστά; Υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε ίσως να κάνει τη μέρα σας στη δουλειά πιο ευχάριστη; 
- Επωφεληθείτε από το διάλειμμά σας. Κάντε χώρο μέσα στη μέρα για ένα μικρό (ή μεγαλύτερο διάλειμμα) και εκμεταλλευτείτε το στο έπακρο για αποσυμπίεση.  Μπορεί να θέλετε να "χαζέψετε" στο διαδίκτυο ή να κάνετε ένα ευχάριστο τηλέφωνο ή μία βόλτα εκτός γραφείου. 
- Συγκεντρωθείτε στη ζωή σας εκτός δουλειάς. Μία δυσάρεστη δουλειά τείνει να απασχολεί ολόκληρο το χρόνο μας: τις ώρες της δουλειάς, νιώθουμε παγιδευμένοι και στη συνέχεια καταναλώνουμε ένα μεγάλο κομμάτι του χρόνου εκτός δουλειάς δυστυχείς που πρέπει να ξαναπαρουσιαστούμε στο γραφείο την επόμενη το πρωί. Αν η δουλειά σας δεν σας ικανοποιεί, ένας λόγος παραπάνω φεύγοντας να έχετε μία όσο το δυνατόν πιο πλήρη και ευχάριστη καθημερινότητα. 
- Οργανώστε την απόδραση σας. Ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί η κατάσταση είναι διατηρώντας την επίγνωση ότι "δεν θα είναι πάντα έτσι". Αν δεν μπορείτε να τα παρατήσετε, πράγμα που ισχύει για τους περισσότερους εργαζόμενους, αρχίστε σιγά σιγά να χτίζετε τη δυνατότητα απόδρασης. Μιλήστε σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Προσθέστε στο βιογραφικό σας. Παρακολουθήστε σεμινάρια ή ημερίδες: παρέχουν όχι μόνο γνώσεις αλλά και πρόσβαση σε ανθρώπους. Ακόμα και αν δεν αποδώσει καρπούς, θα σας κάνει να αισθανθείτε πιο ενεργοί και λιγότερο "παγιδευμένοι". 

Όλα τα παραπάνω φυσικά δεν έχουν ως στόχο να αγνοήσουμε την πραγματικότητα και να συνθηκολογήσουμε με μία δουλειά που μας βασανίζει. Το αντίθετο! Ο στόχος είναι να κάνουμε την καθημερινότητα όσο το δυνατόν καλύτερη, χωρίς να αφήνουμε τη δουλειά να "δηλητηριάζει" και τους άλλους τομείς της ζωής μας και ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε σταδιακά τις προϋποθέσεις, πρακτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές, που θα μας οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο. Ή τουλάχιστον, κάτι διαφορετικό... 

Βάζω στόχους. Και τους πετυχαίνω.

Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για πολλούς: οι στόχοι. Τους αποφασίζουμε, τους βάζουμε, ξεκινάμε με μία δύο πολύ καλές μέρες και πολύ σύντομα αρχίζουν οι εκπτώσεις: προσπαθούμε λίγο λιγότερο, λίγο αργότερα, λίγο πιο χλιαρά. Οπωσδήποτε κάποιοι ανάμεσά μας είναι περισσότερο πειθαρχημένοι και ίσως περισσότερο αποτελεσματικοί με τη στοχοθεσία τους. Για τους υπόλοιπους, η θεωρία των S.M.A.R.T. στόχων δίνει πολύ ενδιαφέρουσες στρατηγικές για να προσεγγίσουμε τους στόχους. S.M.A.R.T. είναι ένα ακρωνύμιο που χρησιμοποιείται για να μας βοηθήσει να σχεδιάσουμε το δρόμο μας, με συγκεκριμένα, μετρήσιμα και ρεαλιστικά βήματα. 




S. Συγκεκριμένος (specific). 
Οι στόχοι που είναι συγκεκριμένοι έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να εκπληρωθούν. Για να συγκεκριμενοποιήσουμε ένα στόχο πρέπει να δώσουμε μία απάντηση στις παρακάτω ερωτήσεις: 
Τί; Τί θέλω να επιτύχω; 
Ποιός; Ποιός εμπλέκεται; 
Πότε; Ποιό είναι το χρονοδιάγραμμα της προσπάθειας; 
Πού; Ποιός είναι ο τόπος που θα εξελιχθεί η προσπάθεια; 
Πώς; Ποιοί είναι οι περιορισμοί και οι απαιτήσεις; 


Μ. Μετρήσιμος. (Measurable). 
Ορίζουμε συγκεκριμένα κριτήρια για τη μέτρηση της προόδου και της επίτευξης του στόχου. 
Απαντήστε σε ερωτήσεις όπως: Πόσο; Πόσα; Πότε θα ξέρω ότι έχω πετύχει το στόχο μου; 


Α. Ατομικά Εφικτός (Attainable)
Στόχοι που είναι σύμφωνοι με το προσωπικό μας δυναμικό και τα αποθέματά μας, πράγμα που σημαίνει ότι οι στόχοι δεν πρέπει να είναι ούτε "εξωπραγματικοί" (θα τους θεωρήσουμε "βουνό"), ούτε και πάρα πολύ εύκολοι για την απόδοσή μας (θα τους θεωρήσουμε άχρηστους).


R. Ρεαλιστικός (Realistic) 
Στόχοι που "μετράνε"! Αφού λάβουμε υπόψη μας τις δυνατότητες και τους περιορισμούς σχεδιάζουμε τους στόχους και την πορεία μας προς αυτούς με ρεαλιστικά κριτήρια, τόσο όσον αφορά τη διαδικασία, όσο και την εκπλήρωσή τους. Εδώ ορίζουμε τις απαραίτητες προϋποθέσεις (υπάρχουν;), τα πρόσωπα που θα βοηθήσουν (με ποιό τρόπο;), την επίδραση που θα έχει το μετρήσιμο αποτέλεσμα (ταιριάζει πραγματικά με τις ανάγκες μας αυτή τη στιγμή;). 


Τ. Χρόνος (Timely). 
Το Τ. σε ένα S.M.A.R.T. στόχο ορίζει το χρόνο. Είναι ο κατάλληλος χρόνος για αυτή την προσπάθεια; και οπωσδήποτε τοποθετεί την προσπάθειά μας σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο: Ο χρονικός προσδιορισμός βοηθάει να μένουμε σε επαφή με τη "μεγαλύτερη εικόνα" ξεπερνώντας τις δύσκολες μέρες και τις μικρές καθημερινές επιπλοκές. Πόσο χρόνο έχω στη διάθεσή μου; Πού θα είμαι σε έξι μέρες; σε έξι εβδομάδες; σε έξι μήνες; 


Το σύστημα S.M.A.R.T. υπογραμμίζει ότι κάθε στόχος είναι πραγματοποιήσιμος αν σχεδιαστεί σωστά και με προσοχή και λαμβάνοντας υπόψη τις ατομικές παραμέτρους που υπεισέρχονται κάθε φορά. Αν και ξεκίνησε σαν μία στρατηγική στοχοθεσίας σε εταιρίες και ομάδες εργασίας είναι πολύ αποτελεσματικό σε ατομική βάση. Δοκιμάστε το. 


* Meyer, Paul J (2003). Attitude Is Everything: If You Want to Succeed Above and Beyond. Meyer Resource Group, Incorporated. 

Οι άνθρωποι που δεν μ' αγαπάνε

Guest Post! Γράφει η Γκίζα, πρωθιέρεια της έμπνευσης και των καλών πραγμάτων! 

Οι Άνθρωποι που δεν μ αγαπάνε...

... όλο το δώρο των Χριστουγέννων υπέρ Γιώργου...αυτός είναι η πατρίδα μας πλέον...δεν λεει το άσμα το πιο μακρύ ταξί μου εσύ? Το πιο μακρύ ταξίδι στον κόσμο αυτός το χει κάνει ...Ο μοναδικός Έλληνας που πήγε τόσο μακριά κι ο μόνος που μας εκπαιδεύει σε νοερά μονάχα ταξίδια!!! Μελαγχολικά βεβαίως, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς ...

γιατί τρομάζει τόσο η μελαγχολία και τα ποσοστά της ?!!!

Πρωί πρωί με το που άφησα τη Γκιζάκι πήγα σε άνθρωπο δικό μου με ντοκτορά στη μελαγχολία ...Ερεύνα του ΕΠΙΨΥ διαπιστώνει πως 1  στους 2 Έλληνες αισθάνεται μελαγχολικός!!! Να και κάτι ευχάριστο είπε ο άνθρωπος μας και με κέρασε λουκούμι με ολόκληρο αμύγδαλο!!!

Είχα να φαω λουκούμι από τον καιρό της γιαγιάς μου που με πήγαινε σε κάτι φίλες, κάτι ξαδέρφες που χανε μεγάλους μπουφέδες και κοφτά πετσετάκια στην τηλεόραση και πάντα με κερνάγανε ένα λουκουμάκι !!!

Σιχαινόμουνα πάρα πολύ... μη ντρέπεσαι έλεγε η γιαγιά μου πάρτο δεν κάνει να προσβάλεις αυτόν που σου δίνει ... σκότωσε με είναι η τελευταία χάρη που σου ζητώ...Έβαλα τα κλάματα μπροστά στον άνθρωπο πρωί πρωί ...το λουκούμι ήταν Σύρου με ροδόνερο μου θύμισε πάρα πολύ τη γιαγιά μου και έγινα χάλια γιατί μου λείπει... ειδικά όταν βγαίνει ο Βig Vanzel  και λεει πως αν πληρώσουμε όλες μας τις εισφορές θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις ..

H γιαγιά μου θα ένιωθε πολύ σημαντική σ αυτή την περίπτωση και θα πήγαινε κυρία …να πληρώσει… θα άφηνε και πουρμπουάρ εγώ γιατί βαρυγκωμάω ...από που πήρα ρε γαμώτο ... Aς μιλήσουμε τώρα για τη μελαγχολία είπε ο ψι και του είπα δεν μπορώ μελαγχόλησα ...Αυτό είναι ευχάριστο είπε εκείνος...Αλίμονο στους αισιόδοξους και παρορμητικούς...

Βεβαίως οι αισιόδοξοι γίνονται πάρα πολύ εύκολα παρορμητικοί, βιαστικοί και ανώριμοι...υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους και επαληθεύουν την παροιμία όποιος βιάζεται σκοντάφτει...χρήσιμη η μελαγχολία αγαπητή μου είπε ο γιατρός και μου κλεισε το μάτι πήρα τα πάνω μου που αντί για anorexia nervosa είμαι melagholia nervosa ...Όλα καλά και πάντα θα στε καλά είπε ο ειδικός αν είστε μελαγχολική ...προς τι η ανησυχία για τους υπόλοιπους Έλληνες ...θα ανακαλύψουν το μέτρο ...Ποιο μέτρο χρυσέ μου το μέτρημα να λες!!!

Μέχρι η Γκιζάκι μέτρησε τον κουμπαρά της χθες αν γίνει καμιά χρεοκοπία μου φτάνουν για ένα χρόνο χαρτζιλίκι είπε, στην ανάγκη παίζω και στις μεγάλες αγορές τώρα που έχουν πτώση!!! Αυτό πάλι??? ποιος να το φανταζότανε πως οι αγορές του κόσμου θα έπαιρναν σήμα από την υπέροχη Ελλάδα μας!!!

Ι love Greece!!! Μωρέ ας λένε ότι θέλουν I love g r …

κοίτα τώρα πως πέσανε τα φύλλα, πως ακουμπάει το αεράκι στο σώμα, ο ουρανός καταγάλανος …κι αν κάνεις να πεις τον πόνο σου κάπου δεν υπάρχει περίπτωση να μην σ’ ακούσει ...

Ελληνική ανακάλυψη η ακρόαση του πόνου, το «αν χρειαστείς κάτι ...πάρε με...μη διστάσεις ...ότι ώρα κι αν είναι!!!»

Την ώρα που σημαίνουν οι οίκοι εκτίμησης μεσάνυχτα ...οι άνθρωποι που ξέρω  μου κρατάνε το χέρι...κι ας μην μ’ αγαπάνε απαραίτητα!

Η Ψυχολογία της Ευτυχίας. Υπάρχει;

Πριν από μερικά χρόνια ο James Montier έκανε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για την ανατομία της ευτυχίας εκδίδοντας την αναφορά "Η Ψυχολογία της Ευτυχίας: 13 βήματα για μία καλύτερη Ζωή". Ερευνώντας τη βιβλιογραφία ο Montier κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: 

H ευτυχία μας προσδιορίζεται κατά 50% από τη γενετική μας αφετηρία. Δηλαδή: κάποιοι από μας είναι γενετικά προδιατεθειμένοι να είναι πιο χαρωποί, πιο κεφάτοι και να ευτυχούν ευκολότερα. Το άλλο μισό της ευτυχίας μας αποδίδεται κατά 10% στις συνθήκες της ζωής μας που συμπεριλαμβάνουν το φύλο, την ηλικία, την προσωπική μας ιστορία και την οικονομική μας κατάσταση. Ναι, μόνο το 10% λέει ο Montier. Τέλος, το 40% της ευτυχίας μας αποδίδεται στην προσωπική και σκόπιμη δραστηριότητα μας. 

Το μήνυμα του Montier ήταν σαφές: αφού δεν μπορούμε τίποτα να κάνουμε για τη γενετική μας κληρονομιά  και λίγα μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε δραστικά τις συνθήκες της ζωής μας (τί μπορεί να κάνει κανείς για να αλλάξει την ηλικία του;) τί μένει; Να συγκεντρώσουμε τις ενέργειες και την προσοχή μας στο κομμάτι εκείνο της δυνατότητάς μας να γίνουμε ευτυχισμένοι που πραγματικά μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί. Υποστηρίζοντας πως σε μεγάλο βαθμό, η ευτυχία είναι επιλογή, προτείνει 13 συγκεκριμένες ευτυχισμένες στρατηγικές, που είναι στο χέρι μας. 

  

Τα 13 βήματα που προτείνει είναι:

1. μην συγκρίνετε τον εαυτό σας με τους άλλους. 

2. επιδιώξτε στενές διαπροσωπικές σχέσεις: οι άνθρωποι με τουλάχιστον πέντε στενές σχέσεις, δηλώνουν πιο ευτυχισμένοι από αυτούς με λιγότερες. 

3. Κάντε σεξ: κατά προτίμηση με κάποιον που αγαπάτε. 

4. Ασκηθείτε συστηματικά και φροντίστε το σώμα σας. Ευτυχία και ευεξία πάνε χέρι χέρι. 

5  Κοιμηθείτε αρκετά και καλά. 

6. Βάλτε ρεαλιστικούς στόχους και κυνηγήστε τους. 

7. Πάρτε ικανοποίηση από τη δουλειά σας. 

8. Μπείτε σε μία ομάδα. Ομάδα γονέων, ομάδα ψυχοθεραπείας, ομάδα κοινωνικής δράσης. Μοιραστείτε ένα κοινό στόχο με άλλους ανθρώπους. 

9. Αφήστε το παρελθόν πίσω σας. 

10. Ευχαριστηθείτε τη ρουτίνα. Χωρίς να την αφήσετε να καταλάβει εξ ολοκλήρου τη ζωή σας. 

11. Βάλτε μέτρο. Ακόμα και τα καλά πράγματα στη ζωή χάνουν την ουσία τους σε ανεξέλεγκτες ποσότητες. 

12. Εξασκήστε την ευγνωμοσύνη. Πάρτε λίγο χρόνο και σκεφτείτε όλα αυτά για τα οποία είστε ευγνώμων. Πείτε μικρά ευχαριστώ.

13. Βοηθήστε τους άλλους. Δώστε λίγο από όσο χρόνο ή υλικά αγαθά έχετε. Ή απλώς, προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και εξυπηρετικοί στην καθημερινότητα.Φερθείτε όπως θα θέλατε να σας φερθούν λοιπόν. 

Αυτοκριτική: δέκα λεπτά την ημέρα για καλύτερη ψυχολογία.

Δεν είναι καθόλου σπάνιο όταν ένας φίλος ,καθώς πλησιάζουν τα γενέθλιά του, βουτάει σιγά σιγά σε μία μελαγχολική σούπα, γιατί άλλος ένας χρόνος πέρασε, γιατί δεν έκανε (πάλι) εκείνα που ήθελε, γιατί οι μέρες πέρασαν γρήγορα και πίσω από την πλάτη μας, σχεδόν στα κρυφά. Ή την παραμονή της Πρωτοχρονιάς: αν πάρουμε λίγο χρόνο μέσα στις τόσες προετοιμασίες, οι περισσότεροι από μας έχουμε ένα συναίσθημα κενού γιατί ενώ είμαστε πολύ έτοιμοι να γιορτάσουμε τη χρονιά που έρχεται, δεν είμαστε και τόσο σίγουροι αν πρέπει να γιορτάσουμε τον εαυτό μας στη χρονιά που φεύγει. Τί θα γινόταν αν ήταν κάθε μέρα μέρα γενεθλίων και αρχή μιας καινούριας χρονιάς; Αν κάθε μέρα μας δινόταν η ευκαιρία να πάρουμε αποφάσεις για όλα αυτά που θα αλλάξουμε με αφορμή την καινούρια χρονιά; Θα ήταν σίγουρα τόσο ενδιαφέρον, αν αντιμετωπίζαμε κάθε καινούρια μέρα σαν την αρχή μιας καινούριας περιόδου στη ζωή μας που μας δίνει την ευκαιρία να δούμε τί πήγε στραβά, τί πήγε καλά και τί θα θέλαμε να αλλάξουμε στις μέρες που έρχονται. 

Αυτοκριτική λοιπόν. Αλλά τί είναι η αυτοκριτική; Οι περισσότεροι έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι αυτοκριτική είναι να βρίσκουμε τα λάθη μας και τα ελαττώματά μας, να τιμωρούμε και να κατηγορούμε τον εαυτό μας και να "μαστιγωνόμαστε" για εκείνα τα λάθη του παρελθόντος που δε σταματάμε να τα κουβαλάμε όπου πάμε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τα αλλάξουμε. Δώστε σήμερα στην αυτοκριτική σας μία ακόμα ευκαιρία. Γιατί, αυτοκριτική δεν σημαίνει μόνο εκδικούμαι τον εαυτό μου για τα λάθη του. Αυτοκριτική σημαίνει :
εντοπίζω τα λάθη μου και αναζητώ για ποιούς λόγους τα έκανα.
αναγνωρίζω στον εαυτό μου το δικαίωμα να κάνω και λάθη.
αναζητώ τί καλό βγήκε από αυτό (ψάξτε καλά, πάντα υπάρχει κάτι).
δεν ξεχνάω ότι δεν είμαι μόνο λάθη! Κομμάτι της αυτοκριτικής είναι και να επαινέσω τον εαυτό μου για αυτά που έκανα καλά.
φροντίζω για κάθε μου "στραβό" να βρίσκω και ένα "σωστό".
ανακαλύπτω ένα τρόπο να το κάνω καλύτερα αύριο. Ή μεθαύριο. Ένα πράγμα τη φορά και μία απόφαση την ημέρα. Μην ξεχνάτε, η Ρώμη δε χτίστηκε σε μία μέρα.

Καλή εβδομάδα λοιπόν. Κερδίστε την! 

Αντιμετώπιση άγχους: Η οργάνωση "διώχνει" το άγχος.

Το διαρκές άγχος αποτελεί ένα πολύ σημαντικό και ίσως το πιο συχνό στις μέρες μας πρόβλημα της καθημερινότητας. Για όσους από εμάς ταλαιπωρούνται από αυτή την ανελέητη αίσθηση που ξεκινάει από μέσα μας, έχει έρθει ο καιρός να κάνουμε κάτι γι αυτό και να μην αφήνουμε αυτή την κατάσταση να χρονίζει και να μας χαλάει τη μέρα. Το άγχος μπορεί να προέρχεται από πολλά και διαφορετικά προβλήματα, τα οποία μπορεί να είναι παθολογικά αλλά μπορεί και να προέρχονται από την πίεση της καθημερινότητας σε συνδυασμό με την κακή διαχείριση μας. 

Ένας πρακτικός τρόπος να βοηθήσουμε τον αγχώδη εαυτό μας είναι να οργανωθούμε καλύτερα. Καλύτερη διαχείριση του χρόνου μας σημαίνει λιγότερες εκκρεμότητες και μείωση του δυσάρεστου συναισθήματος ότι "μας κυνηγάει η ζωή". 

- Οργανωθείτε! Μία λίστα την ημέρα το άγχος κάνει πέρα. Ορίστε από νωρίς τί πρέπει να γίνει σήμερα και προσπαθήστε να ανταποκριθείτε στο πρόγραμμά σας. Αυτό θα σας βοηθήσει όχι μόνο να αισθανθείτε ξανά κύριος της κατάστασης αλλά και να απολαύσετε ένα νέο συναίσθημα ικανοποίησης στο τέλος της μέρας. 

-  Εκτιμήστε την κατάσταση και τις δυνατότητες σας. Έχουμε την τάση να φορτώνουμε τον εαυτό μας με ευθύνες, δουλειές και προβληματισμούς χωρίς να αξιολογούμε "πόσο αντέχουμε". Για πολλούς από μας το να πούμε όχι, το να πούμε δεν μπορώ, δεν ξέρω, δεν προλαβαίνω, σηματοδοτεί μία ήττα: έχουμε μάθει ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα, να τα προλαβαίνουμε όλα, να τα ελέγχουμε όλα. Βάλτε τα όρια σας. Αν, μέσω δοκιμής και λάθους, δείτε ότι δεν μπορείτε να τηρήσετε το πρόγραμμά σας, ελαφρώστε το λιγάκι. 

-  Ξεμπερδέψτε με εκκρεμότητες που χρονίζουν. Όλοι, μα όλοι, έχουμε κρυμμένες "στη ντουλάπα" μας κάποιες δουλειές, κάποιες εκκρεμότητες και υποχρεώσεις που μας ταλαιπωρούν μέρα με την ημέρα. Και όσο μας ταλαιπωρούν, τόσο τις αναβάλλουμε και όσο τις αναβάλλουμε, τόσο μας γίνονται βραχνάς. Πάρτε μία βαθειά ανάσα σήμερα και ξεκαθαρίστε. Ξεκινήστε από εκείνο το συρτάρι που κάθε φορά που το ανοίγετε σας πιάνει ίλιγγος, από εκείνη τη γραφειοκρατική δουλειά που σιχαίνεστε, από εκείνο το τηλεφώνημα που κάθε μέρα σκέφτεστε και ποτέ δεν κάνετε. Μπορεί τώρα να φαίνεται βουνό, αλλά θα πάρει από επάνω σας ένα βάρος και θα σας δώσει ενέργεια για να ασχοληθείτε με κάτι άλλο. Ίσως κάτι πιο ευχάριστο! 

-  Ενεργοποιήστε και εκμεταλλευτείτε τους διαθέσιμους πόρους σας. Οι καλύτεροι μάνατζερ είναι αυτοί που ξέρουν να αναθέτουν την κατάλληλη δουλειά στον κατάλληλο άνθρωπο. Αναθέστε μικροδουλίτσες στους γύρω σας: όχι μόνο θα σας ξελαφρώσει, αλλά θα σας δώσει και μία αίσθηση ασφάλειας και συντροφικότητας. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σας βοηθήσουν, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάλουν τα πιάτα στο πλυντήριο ή να πληρώσουν τη δεη. 

Προσοχή. Υπάρχει ο κίνδυνος όλο σας το άγχος να μεταφερθεί πάνω στην νέα σας ιδέα της οργάνωσης. Στο άγχος δεν αρέσουν καθόλου οι αλλαγές! Παρατηρείστε τι σας συμβαίνει και μη διστάσετε να ζητήσετε τη συμβολή -και τη συμβουλή- ενός ειδικού.

Θετική Ανατροφοδότηση: Φέρτε τη στο σπίτι!

Η θετική ανατροφοδότηση έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στην παιδαγωγική επιστήμη, στον αθλητισμό αλλά κυρίως στις μεγάλες εταιρείες με τα πολλά τμήματα, τους άπειρους μάνατζερ και την ψαγμένη διοίκηση ανθρώπινου δυναμικού. Ο σκοπός της; Να αξιολογείται επί της ουσίας και δημιουργικά η απόδοση των εργαζομένων και να αποδίδει ο καθένας το καλύτερο που μπορεί. 

Καν' το κι εσύ όπως οι μεγάλοι μάνατζερ! 

Πολλές φορές είτε επειδή βιαζόμαστε, είτε επειδή το θεωρούμε ασήμαντο, είτε επειδή έτσι το μάθαμε όταν ήμαστε μικροί έχουμε την τάση να παρατηρούμε και να διορθώνουμε τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας δίνοντας όλο το βάρος σε αυτό που κάνουν λάθος ή ... λιγότερο σωστά. Το ίδιο κάνουμε και με τον εαυτό μας! Η ανατροφοδότηση είναι απαραίτητη για να επικοινωνήσουμε στους άλλους όχι μόνο αυτό που κάνουν λάθος, αλλά και αυτό που κάνουν σωστά. 

Σωστή στιγμή: δώστε ανατροφοδότηση τη στιγμή που πρέπει, έτσι θα συνδεθεί καλύτερα το μήνυμα σας με την εν λόγω συμπεριφορά. Προτιμήστε βέβαια να κρατήσετε την αρνητική ανατροφοδότηση για πιο ιδιωτικές στιγμές αλλά μια στο τόσο ένα δημόσιο θετικό σχόλιο δεν βλάπτει κανέναν. 

Θετική και αρνητική ανατροφοδότηση: Βάλτε πάντα τη θετική σας αναφορά πριν την αρνητική. Οποιοσδήποτε θα ήταν πιο πρόθυμος να ακούσει την "κριτική" σας αν γνωρίζει ότι δε βλέπετε μόνο τα λάθη του.

Συγκεκριμένες Αναφορές: Να είστε συγκεκριμένοι όχι μόνο στις αρνητικές αλλά και στις θετικές σας αναφορές ώστε να έχουν νόημα για αυτόν που σας ακούει. 

Δημιουργήστε ευκαιρίες για θετική ανατροφοδότηση: φροντίστε να "πιάνετε στα πράσα" τους γύρω σας την ώρα που κάνουν κάτι καλά και πείτε το απλόχερα και με την καρδιά σας. 

Μιλήστε για συμπεριφορές και όχι για χαρακτηριστικά: έχει μεγάλη σημασία να ξεχωρίζουμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Αν μη τί άλλο, μία συμπεριφορά αλλάζει πιο εύκολα απ' ό,τι ο ίδιος μας ο χαρακτήρας. Πόσο διαφορετικό είναι για ένα παιδί να ακούσει ότι "τα μαθηματικά που σου αρέσουν τα τελειώνεις γρήγορα και σωστά, ενώ με την ιστορία δυσκολεύεσαι" από το "έλα τώρα, μην είσαι τεμπέλης";

Κάντε το ίδιο για τον εαυτό σας: Δώστε στον εαυτό σας θετική ανατροφοδότηση πριν αρχίσετε την αυτοκριτική. Είναι τόσα πράγματα που κάνετε καλά: ανακαλύψτε τα και αναγνωρίστε τα όπως θα το κάνατε για το παιδί σας. 

H θετική ανατροφοδότηση ενισχύει την αυτοεικόνα και την αυτοπεποίθηση, αυξάνει το αίσθημα της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης στις σχέσεις και βοηθάει τους ανθρώπους να δεσμευτούν στους στόχους τους. 

Εσείς που θα δίνατε θετική ανατροφοδότηση σήμερα; 

Η προσωπική μας σχέση μας με το φαγητό.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν καλούνται να εξετάσουν προσεκτικά τη σχέση τους με το φαγητό αισθάνονται αμήχανοι, ίσως και λίγο αστείοι. Είναι φυσικό: το φαγητό, όπως και η δίψα, ο ύπνος και οι άλλες φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού μας, είναι για μας σαν την αναπνοή. Φυσικό, αυτονόητο, απαραίτητο. Παρόλα αυτά, ο καθένας από μας έχει μία προσωπική σχέση με το φαγητό πέρα από την ανάγκη ικανοποίησης της πείνας και τη διατήρηση της ζωής. Μέσα εκεί, μέσα στο "μαύρο κουτί" της σχέσης μας αυτής βρίσκεται και το κλειδί της κατανόησης για τους ανθρώπους που ταλαιπωρούνται από μία δύσκολη, επώδυνη και προβληματική σχέση με την τροφή (μία σχέση που πολλές φορές μεταφέρεται στη σχέση που έχουμε με το σώμα μας και συνακόλουθα με τον εαυτό μας). Γνωρίζοντας σε βάθος την προσωπική μας σχέση με το φαγητό μπορούμε να μάθουμε κάτι παραπάνω για τον εαυτό μας και να κάνουμε το πρώτο βήμα για να βελτιώσουμε την καθημερινότητα. 

Αφήστε λοιπόν τις ντροπές και τις αναβολές και πιάστε χαρτί και μολύβι (και εκείνο το τετράδιο...). 

Από που ξεκινάμε για να γνωρίσουμε τη σχέση μας με το φαγητό;

Η θέση του φαγητού στην καθημερινότητα: 

Πόσες ώρες τελικά σας απασχολεί το φαγητό μέσα σε μία τυπική ημέρα; Προσθέσετε την ώρα που σκέφτεστε, που μαγειρεύετε, που ψωνίζετε, που σερβίρετε και τελικά την ώρα που κάθεστε στο τραπέζι. 

Φαγητό και συναισθήματα: 

Το πώς, πότε και τί τρώμε συνδέεται όχι μόνο με την πείνα αλλά και με τα συναισθήματα που βιώνουμε κάθε στιγμή. Καταγράφοντας προσεκτικά τις συνήθειες σας, βρείτε τα κοινά συναισθήματα πίσω από τις λιγούρες και τις υπερβολές. Μόλις καταναλώσατε τρεις σοκοφρέτες ή ένα τεράστιο μπωλ μακαρόνια. Πώς αισθανόσασταν την ώρα που πηγαίνατε προς την κουζίνα; Για πολλούς  από μας, το φαγητό λειτουργεί σαν παρηγοριά ή αγχολυτικό ή ακόμα αντίδοτο στην βαρεμάρα και την ανοία. 

Η λειτουργία του φαγητού μέσα στην οικογένεια:

Για πολλές -ελληνικές και όχι μόνο- οικογένειες το φαγητό επιτελεί τη λειτουργία της συντήρησης του δεσίματος και της επικοινωνίας. Στη δική σας οικογένεια πώς λειτουργεί η ώρα του φαγητού; Πώς χρησιμοποιείτε το φαγητό; Για παράδειγμα, σε ποιές περιστάσεις επιλέγετε να μοιραστείτε ένα ξεχωριστό γεύμα ή σε ποιές περιστάσεις χρησιμοποιείτε το φαγητό για να ανταμείψετε ένα μέλος της οικογένειας; 

Αναμνήσεις:

Ακόμα και αν φαντάζει λίγο παράδοξο, πολλά από τα στοιχεία της προσωπικής μας σχέσης με το φαγητό έχουν πάρει σχήμα και μορφή ήδη από την παιδική μας ηλικία. Κλείστε τα μάτια σε μία χαλαρή στιγμή και ταξιδέψτε στη ζωή σας: τί αναμνήσεις έχετε που να περιλαμβάνουν φαγητό; ποιές τροφές έχετε συνδέσει με διαφορετικές στιγμές; ποιά ήταν η θέση του φαγητού στη ζωή σας όταν ήσασταν παιδιά; 

Θέλοντας να αλλάξουμε αυτά που μας δυσαρεστούν στον εαυτό μας και στη ζωή μας, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε τις ρίζες και το χαρακτήρα τους. Το ίδιο ισχύει και για το φαγητό μας. Αναλύστε το ! 

Εσάς ποιά είναι η προσωπική σας εμπειρία με το φαγητό; 

Το σύνδρομο της 'Αδειας Φωλιάς.

photo via buzzle.com

Έχοντας ζήσει μέσα στην ελληνική οικογένεια, με όλα τα χαρίσματα και τα δεινά της, γνωρίζουμε ότι ο έλληνας γονιός, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, περιστρέφεται γύρω από τον οικογενειακό άξονα στον πυρήνα του οποίου τοποθετούνται τα παιδιά. Οι καθημερινές δραστηριότητες και οι καθημερινές φροντίδες των παιδιών απορροφούν ένα τεράστιο κομμάτι του χρόνου και της σκέψης των γονιών και σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά είναι ο κοινός τόπος στον οποίο οι γονείς συναντιούνται, συνυπάρχουν και επικοινωνούν. Μιλώντας για το σύνδρομο της άδειας φωλιάς αναφερόμαστε σε εκείνο το στάδιο της ζωής ενός γονιού όταν τα παιδιά φεύγουν από το πατρικό σπίτι είτε για σπουδές, είτε επειδή ξεκινούν τη δική τους ζωή. Τί είναι το σύνδρομο της άδειας φωλιάς; Οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με μία πολύ ιδιαίτερη μορφή απώλειας: την απώλεια του πιο καίριου ρόλου τους, του ρόλου που δόμησε τη ζωή και την ύπαρξη τους για είκοσι και πλέον χρόνια. Συναισθήματα λύπης, κενού και μοναξιάς είναι πιθανό να εμφανιστούν καθώς ο γονιός πενθεί για το χαμένο του ρόλου ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται αντιμέτωπος με τις δυσκολίες και τις ανασφάλειες της μέσης ηλικίας. Πολλοί γονείς -ιδιαίτερα μητέρες- αισθάνονται ότι έχουν χάσει το σκοπό της ζωής τους και τη χρησιμότητά τους σαν άνθρωποι. Τα συναισθήματα αυτά είναι αναμενόμενα και λογικά αν σκεφτούμε το μέγεθος της αλλαγής στην καθημερινή ζωή και στον τρόπο που ο κάθε γονιός αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Καλύτερη επικοινωνία μέσα στο σπίτι.

Η ζωή στο σπίτι έχει γίνει αβίωτη, είναι πραγματικά σαν το κλουβί με τις τρελές! Αυτή ήταν η εισαγωγή της Κατερίνας που αισθάνεται ότι η Καλύτερη Ζωή της δείχνει να έχει πάει περίπατο. Και συνεχίζει: Με δύο παιδιά στην εφηβεία, ένα αγόρι στα 13 και ένα κορίτσι στα 15, είναι λες και η οικογένεια μας διαλύεται! Ο καθένας έχει άλλο πρόγραμμα, με τα φροντιστήρια και τα εξωσχολικά τους χάνουμε συχνά ακόμα και το καθημερινό φαγητό. Ακόμα και όταν τα καταφέρνουμε να κάτσουμε όλοι μαζί για το βραδινό, τίποτα δε θυμίζει οικογενειακές στιγμές: τα παιδιά κυριολεκτικά "τρώγονται" μεταξύ τους και με τον πατέρα τους και όλοι μαζί γινόμαστε μαλλιά κουβάρια, χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος. Το ξέρω ότι είναι δύσκολη η ηλικία της εφηβείας, αλλά πάντα έτσι θα είναι; Δεν υπάρχει τρόπος να αποκατασταθεί έστω και λίγο η οικογενειακή μας ευτυχία; 

Τί συμβαίνει στην οικογένεια της Κατερίνας; Η αίσθηση της διάλυσης που μεταφέρει ίσως δεν είναι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα, με τη μόνη διαφορά ότι στις ανθρώπινες σχέσεις αυτό που αισθανόμαστε ως διάλυση μπορεί να έχει και μία εξαιρετικά δημιουργική πλευρά: διαλύω για να ξαναχτίσω σε καλύτερη βάση, με τα καινούρια μου υλικά, με την καινούρια μου γνώση. Τα παιδιά της Κατερίνας βρίσκονται σε αυτή την υπέροχη ηλικία που ανακαλύπτουν την νέα γνώση του εαυτού τους και βάζουν τα θεμέλια για τη δική τους προσωπικότητα. Οι γονείς από την άλλη, αντιμετωπίζουν αυτές τις αλλαγές με φόβο, καχυποψία και μεγάλη ανασφάλεια. Το αποτέλεσμα είναι ότι γύρω από ένα καθημερινό τραπέζι μπορούν να αναπτυχθούν όλες οι συγκρούσεις και αντίθετες δυνάμεις που βιώνει καθένα από τα μέλη της οικογένειας, δίνοντας την εικόνα του κλουβιού με τις τρελές. Σίγουρα η μετάβαση από την παιδικότητα στην εφηβεία είναι δύσκολη όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για το οικογενειακό σύστημα, πολλές φορές δοκιμάζοντας και την ίδια τη σχέση των γονιών. Όπως είναι επίσης σίγουρο ότι κανένας γονιός δε θέλει να χάσει την υπέροχη αυτή περίοδο στη ζωή του παιδιού του. Τί μπορεί να γίνει; Βλέποντας τη σύγκρουση με ανοιχτά μάτια και κυρίως ανοιχτή καρδιά, μπορούμε να δούμε και τη δυνατότητα για δημιουργική αλλαγή και κυρίως την ευκαιρία να γνωρίσουμε τα παιδιά μας από την αρχή. Ακούστε λοιπόν τί έχουν να σας πουν με ψυχραιμία και υπομονή. 

Προσπαθήστε να διασώσετε ένα κομματάκι οικογενειακού χρόνου μέσα στο δαίδαλο των προγραμμάτων και των υποχρεώσεων: το καθημερινό οικογενειακό δείπνο είναι ένας πολύ καλός τρόπος να διατηρήσουμε ζωντανή την αίσθηση της οικογενειακής ενότητας. Εντοπίστε τα θέματα που φέρνουν τις μεγαλύτερες εκρήξεις (για παράδειγμα το σχολείο, τους φίλους, τις εξόδους) και αφήστε τα έξω από το "μενού"! Επίσης, βεβαιωθείτε ότι υπάρχει λίγος χρόνος όπου ο καθένας μπορεί να μιλήσει χωρίς να τον διακόπτουν ή να τον κοιτάζουν "με μισό μάτι"... Ένας αποτελεσματικός τρόπος για να δομήσουμε επικοινωνιακά το χρόνο είναι κάθε μέλος της οικογένειας να πάρει λίγο χρόνο για να μοιραστεί την καλύτερη και τη χειρότερη στιγμή της μέρας του. Η ειλικρινής συμμετοχή των γονιών σε αυτό το παιχνίδι είναι πολύ σημαντική, γιατί θα δώσει ένα νέο έδαφος για επικοινωνιακό δέσιμο. 

Κατερίνα δοκίμασέ το και περιμένω νέα σου! 

Αντιμετώπιση της Αϋπνίας ΙΙ: Πέφτοντας στο κρεβάτι με ήσυχη συνείδηση

Στο τελευταίο άρθρο μιλήσαμε για την αϋπνία προτείνοντας πρακτικές λύσεις που αφορούν κυρίως στο σώμα μας. Ωστόσο, η αϋπνία είναι μία κατάσταση που προκύπτει όχι μόνο από τη σωματική ένταση αλλά και από την ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Πολλές φορές η κατάσταση του ύπνου μας είναι ο καθρέφτης της καθημερινότητας μας: όλο το βάρος, το στρες, τα ερωτηματικά και τα αδιέξοδα της ημέρας έρχονται να δηλώσουν την παρουσία τους και στο ζεστό και ήσυχο υπνοδωμάτιο μας. Επειδή λοιπόν, είναι μάλλον αδύνατο να τα αφήσουμε έξω από την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, ας δοκιμάσουμε μικρές συστηματικές αλλαγές στην καθημερινότητα που θα βελτιώσουν τον τρόπο που αισθανόμαστε απέναντι στον εαυτό μας, στο περιβάλλον μας και τη ζωή μας.

Άσκηση: Σήμερα Θέλω.

Είναι πολύ δύσκολο να χωρέσουν όλα σε μία μέρα. Πολλές φορές είναι πολύ δύσκολο να χωρέσουν όλα σε μία ολόκληρη ζωή. Το αποτέλεσμα είναι συχνά απογοητευτικό, όταν η μέρα φτάνει στο τέλος της και ξαπλωμένοι στην ησυχία του υπνοδωματίου μας, συνειδητοποιούμε την πικρή γεύση της μέρας που πέρασε και κύλησε χωρίς να νιώθουμε την ικανοποίηση που θέλουμε, που περιμένουμε και που αξίζουμε. Λοιπόν, άσκηση για Καλύτερη Ζωή! Ξεκινώντας τη μέρα σας, είτε φεύγετε από το σπίτι σαν σίφουνας επειδή έχετε (πάλι) αργήσει, είτε οδηγείτε προς τη δουλειά, είτε πηγαίνετε τα μικρά στο σταθμό, αναρωτηθείτε με ειλικρίνεια: Τί θέλω σήμερα; Διαλέξτε τρεις απαντήσεις, τις πιο σημαντικές, τις πιο έντονες ή τις πιο απαραίτητες. Μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα σαν ένα τεράστιο πίνακα που πρέπει να ελέγξουμε, αλλά μπορούμε να δοκιμάσουμε να φτιάξουμε την εικόνα, κομμάτι κομμάτι, μέρα με τη μέρα, σαν ένα παζλ, δίνοντας αξία στο σήμερα και σ' αυτό που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας σήμερα. 

Σήμερα θέλω να αγοράσω κάτι για μένα. 

Σήμερα θέλω να πιω ένα ωραίο ποτήρι κρασί με τον άνθρωπο μου.

Σήμερα θέλω να κάνω ένα περίπατο για είκοσι λεπτά. 

Σήμερα θέλω να φάμε όλοι μαζί χωρίς κανείς να τσακωθεί με κανέναν.

Σήμερα θέλω να αγοράσω ένα ωραίο μυθιστόρημα και να διαβάζω έστω και δύο σελίδες. 

Σήμερα θέλω να διδάξω κάτι στο παιδί μου. 

Σήμερα θέλω να μάθω κάτι καινούριο, έστω κι αν είναι μία συνταγή. 

Σήμερα θέλω να μιλήσω με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο. 

Σήμερα θέλω να φτιάξω τα μαλλιά μου. 

Είναι πολύ ανακουφίστικο να τελειώνει η μέρα ξέροντας ότι σήμερα έκανα κάτι που πραγματικά ήθελα. Και αφού το έκανα σήμερα, μπορώ να το κάνω και αύριο. Μπορώ να το κάνω κάθε μέρα. 

Τί με δίδαξε η ντουλάπα μου...

Ανοίγοντας την πόρτα της ντουλάπα μας, θα δούμε τα ρούχα, τα παπούτσια, τις κάλτσες και τις τσάντες, τα φουλάρια, τα "καλά" και τα "πρόχειρα εσώρουχα". Μία πιο προσεχτική και θαρραλέα ματιά, αρκεί για να δούμε μέσα στην ντουλάπα, πολύ περισσότερα για τον ίδιο μας τον εαυτό: Ποιός θα ήθελα να είμαι; Πώς θα ήθελα να είμαι; Πώς βλέπω τον εαυτό μου;

Ρίξτε μια ματιά σε όλα εκείνα τα ρούχα που κάθε χρόνο κρύβετε την άνοιξη και ξανακατεβάζετε το χειμώνα χωρίς ποτέ να τα φοράτε. Σε εκείνα τα κόκκινα, ροζ και μωβ που μένουν πάντα στις κρεμάστρες ενώ εσείς πάντα προτιμάτε τα καφέ και τα μαύρα σας. Σε εκείνα τα ρούχα που είναι λίγο -ή πολύ- μικρά για το νούμερό σας, όμως τα φυλάτε σαν κόρη οφθαλμού χρόνο με το χρόνο. 

Πάρτε λοιπόν μία βαθειά ανάσα και κάντε χώρο στην ντουλάπα σας για εσάς.